ปิ่นมุกร้องไห้ปานจะขาดใจเธอผิดที่ใจง่าย แต่ตอนนี้ทุกอย่างพังหมดแล้วอยากรู้ใจจะขาดว่าเมื่อก่อนเกิดอะไรขึ้นบ้าง ทำไมเธอกับธรรศชวินเลิกได้แยกทางกัน
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ อยู่หน้าห้องนอนชั้นสองของบ้านหลังใหญ่
“มุกเปิดประตูให้แม่หน่อยลูก” เสียงของปิ่นปักเต็มไปด้วยความกังวล เธอรู้ดีว่าลูกสาวตัวเองไม่เคยเป็นแบบนี้ ไม่เคยเก็บตัวเงียบ ไม่เคยปล่อยให้น้ำตาไหลทั้งวันโดยไม่บอกเหตุผล
ภายในห้องมืดสนิทมีเพียงแสงจากโทรศัพท์ที่สว่างวาบเป็นระยะ ปิ่นมุกนั่งกอดเข่าอยู่มุมเตียงใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เสียงของแม่ที่เรียกอยู่นอกประตูยิ่งทำให้หัวใจบีบรัด เธออยากกอดแม่อยากซบอกอุ่นๆ เหมือนเมื่อยังเด็ก
เธอลุกขึ้นช้าๆ เดินไปเปิดประตู ก่อนที่ประตูจะเปิดออกจนสุดปิ่นมุกก็โผเข้ากอดแม่แน่น พร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย
“คุณแม่” เสียงของเธอสะอื้นจนแทบพูดไม่ออก
“ลูกแม่เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงร้องไห้แบบนี้ หื
