ธรรศชวินพาปิ่นมุกมาถึงเพนต์เฮาส์ของเขาโดยไม่เอ่ยคำใด สายตาคมเข้มเต็มไปด้วยความรุ่มร้อน และความสับสนในตัวเองอย่างรุนแรง
ทันทีที่ประตูห้องปิดลง เขาก็จับมือเธอไว้แน่นดึงเข้ามากอดแล้วก้มลงจูบเธอราวกับห้ามใจไม่ไหวอีกต่อไป ริมฝีปากร้อนผ่าวจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ยอมให้เธอผละห่างแม้เพียงวินาทีเดียว
แขนแข็งแรงโอบรัดเธอแน่น ก่อนที่เขาจะอุ้มเธอขึ้นแนบอก พาไปวางเบาๆ ลงบนเตียงสีขาวสะอาดโดยไม่ปล่อยให้ริมฝีปากนั้นห่างไปจากเธอเลย
“พอเถอะ” ปิ่นมุกพยายามเบือนหน้าหนี เสียงแผ่วสั่นด้วยแรงอารมณ์ที่ไม่สามารถควบคุมได้
“อย่าห้ามผมได้ไหม ผมขอร้อง” เขาเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาเต็มไปด้วยความเว้าวอนและคลั่งไคล้ เขายังคงจูบเธอต่อ ราวกับต้องการให้เธอรับรู้ถึงความรู้สึกทั้งหมดที่เขาไม่เคยพูดออกไป
“ผมคิดถึงคุณใจจะขาดปิ่นมุก ตอนนี้ผมทรมานมากเมื่อรู้ว่าคุณลืมทุกอย่างไปหมดแล้ว” เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีปากเธอ เจ็บปวดแม้แต่ชื่อเข
