ห้องทำงานของจิตแพทย์เงียบสงัด มีเพียงเสียงนาฬิกาเดินแผ่วเบาในความเงียบงัน กลิ่นลาเวนเดอร์ลอยคลุ้งชวนผ่อนคลาย แสงไฟสีอุ่นสาดลงบนใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีครีม
“คนไข้พร้อมหรือยังครับ”
เสียงทุ้มนุ่มของหมอธีรัชดังขึ้นเบาๆ พลางเลื่อนเก้าอี้เข้าใกล้ มือข้างหนึ่งถือจี้เพชรเล็กๆ ที่ห้อยบนด้ายสีดำเขาไม่เร่งเร้า แต่สายตาของเขามั่นคงพอจะให้ความเชื่อมั่นได้
“ค่ะพร้อมแล้ว” ปิ่นมุกพยักหน้าช้าๆ เป็นครั้งแรกที่เธอคิดจะตามหาความทรงจำที่หายไป เพราะทุกอย่างมันค้างคาในหัวใจของเธอ
“ผ่อนคลายนะครับไม่ต้องเกร็ง” หมอกดเครื่องบันทึกเสียง ก่อนจะเริ่มกระบวนการสะกดจิต เขาพูดช้า ชัดเจน และปล่อยให้เสียงของตนซึมซาบเข้าไปในจิตใต้สำนึกของเธอ
ดวงตาของปิ่นมุกปิดลงช้าๆ ลมหายใจแผ่วเบาเป็นจังหวะ
“คุณกำลังยืนอยู่หน้าประตูเห็นอะไรบ้างครับ”
“เขาคนนั้น” คนในความทรงจำของเธอเขาดูตัวสูงกว่าเธอ ในชุดสูทเดินเ
