“…”
“ข้าอนุญาตให้เอ็งขึ้นไปหาหลานสาวข้าได้ แต่ถ้าหากเขายังไม่ออกมาจากห้อง ห้ามเข้าไปรบกวนเด็ดขาด ไม่งั้นแม้แต่หน้าเขาเอ็งก็จะไม่มีสิทธิ์ได้เห็น…เข้าใจไหม”
“เข้าใจครับ ขอบคุณครับ”
คนแก่กระหยิ่มยิ้มย่องในใจที่ปราบเสือให้เชื่องเป็นแมวได้ ถึงจะใจอ่อนอยู่ลึกๆ บ้างแล้ว แต่นางละไมก็ไม่ยอมเปิดทางให้สะดวกโดยง่าย เพราะอะไรที่ได้มายากๆ ย่อมควรค่าแก่การทะนุถนอม
คนถูกบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวทำหน้าบึ้ง หลังจากทนฟังเสียงเรียกอยู่หน้าห้องซ้ำไปซ้ำมาด้วยถ้อยคำหวานๆ ชวนจั๊กจี้หัวใจไม่ไหว สุดท้ายบูรณิมาก็เดินออกมาจากห้องนอน โดยมีคนเป็นพ่อของลูกเดินตามก้นอยู่ไม่ห่าง เพราะกลัวแม่คนที่กำลังโมโหจะล้มเอา กระทั่งเธอมาทรุดกายลงนั่งบนฟูกตรงชานเรือน โดยมีเขาคอยช่วยประคอง แล้วถือวิสาสะนั่งลงใกล้ๆ พร้อมกับส่งยิ้มหวานๆ ไปประจบแม่เสือสาวตาดุวับที่กำลังทำท่าเหมือนจะแล่เนื้อเถือหนังเขา
“สวัสดียามเช้าค่ะที
