“บี๋ ‘ทำลูก’ คนเดียวไม่ได้หรอกค่ะ”
ไม่พูดเปล่า แต่ค่อยๆ ขยับเข้าหาร่างอวบอิ่มมีน้ำมีนวลอย่างเนียนๆ แน่นอนว่าบูรณิมารู้ เพราะเธอเองก็ก้าวถอยหลัง ขณะถลึงตาห้ามปรามอีกฝ่ายไม่ให้เข้ามาใกล้กว่านี้
“ถอยออกไปนะ!”
“ถอยแบบไหน…ใช่ถอยแบบนี้ไหมคะ”
เขาทำหน้าตาย ปากเอ่ยว่าถอย แต่เดินเข้าหาอย่างหน้ามึน ส่งผลให้คนท้องจำต้องก้าวห่างไปข้างหลัง แต่เพราะออกอาการลนลานเกินไป เธอจึงเกือบจะหงายหลัง บูรณิมาหลับตาปี๋ ร้องอุทานเสียงหลงเพราะห่วงลูกจับใจ
“กรี๊ด!!!”
เดชะบุญที่เขาถลาเข้ามาช้อนร่างอวบอิ่มเอาไว้ได้ทัน
“ชู่ว์! ขวัญเอ๊ยขวัญมานะคนดี”
จักรพรรดิที่เพิ่งมีโอกาสได้ใกล้ชิดเมียลูบหลังลูบไหล่ปลอบประโลม ความอ่อนโยนสายเล็กๆ ที่แล่นวาบไปทั้งสรรพางค์กายทำให้บูรณิมาทำหน้าไม่ถูก
“ปล่อยได้แล้ว”
คนท้องอ้อมแอ้มบอก พลางเม้มปากขืนกายออกจากอ้อมอกอุ่น ทันใดนั้นก็ต้องสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อเจ้าตัวเล็กในท้องประท้วงที
