คืนนั้นบูรณิมาถูกดึงเข้าสู่ห้วงฝันด้วยฝีมือของวิญญาณเจ้าก้อนตาแป๋ว ที่ดูโตกว่าหนูน้อยฟ้าใสพอสมควร แต่หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบเลย ก็จะไม่ให้เหมือนกันได้ยังไงในเมื่อทั้งคู่เป็นแฝดกัน
‘แม่จ๋า…’
เสียงออดอ้อนหวานๆ ทำให้คนที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นแม่ของอีกฝ่ายจริงๆ ทั้งดีใจและหดหู่ในเวลาเดียวกัน รอยยิ้มไร้เดียงสาที่ส่งมาให้ทำเอาบูรณิมาน้ำตาซึม
‘ในที่สุดหนูก็มาเสียที’
‘งุ้ยยยยยย…แม่จ๋ารอหนูอยู่เหรอ’
วิญญาณตัวน้อยถามด้วยท่าทางดี๊ด๊า
‘ใช่ค่ะ แม่จ๋ารอหนูอยู่’
บูรณิมาเอ่ยแทนตัวเองว่า ‘แม่จ๋า’ อย่างเต็มปากเต็มคำ เพราะแน่แก่ใจแล้วว่าวิญญาณเด็กที่ตามวอแวเธอมานานหลายปีคือลูกแท้ๆ จากอุทร ลูกที่เธอไม่รู้ว่าเคยมี ลูกที่เธอไม่รู้ว่าได้จากไปในวันที่เธอถูกหมอผ่าคลอดเอาเด็กแฝดออกก่อนกำหนด ยายหนูที่เสียสละลมหายใจเฮือกสุดท้ายให้น้องได้รอดปลอดภัยและมีชีวิตอยู่ต่อ
‘หนูคิดถึงแม่จ๋าที่ส
