จักรพรรดิฉวยกระเป๋าโน้ตบุ๊กไปถือไว้ พร้อมเอ่ยเสียงกระด้าง เมื่อเขาเดินเข้าหาในระยะประชิดเธอก็เบ้หน้าเพราะรู้สึกเหม็นกลิ่นน้ำหอมผู้หญิง พะอืดพะอมจนต้องถอยหลังหนีไปสามก้าว ท่าทีเหมือนรังเกียจเสียเหลือเกินทำให้คนตัวโตหน้าตึง ขบฟันแน่น ก่อนจะย่างสามขุมเข้าหา
“ผมถามว่าบี๋จะไปไหน”
คิ้วเข้มเลิกสูง มองร่างผุดผาดนิ่งๆ
“ฉันจะกลับบ้านไปหาลูก”
อันนี้พอเข้าใจได้ เพราะเดี๋ยวลูกก็เลิกเรียนแล้ว
“งั้นเดี๋ยวผมไปส่ง”
“ไม่รบกวนคุณหรอก คุณทำงานไปเถอะ ฉันจะให้พี่ห้อยไปส่ง”
ร่างอวบสะบัดเสียงใส่โดยไม่มองหน้า ก่อนจะอ้าปากหวอ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินไปกดอินเตอร์คอมตรงโต๊ะทำงาน แล้วออกคำสั่งกับเลขาหน้าห้องอย่างเฉียบขาด
“สิน บอกให้ไอ้ห้อยกลับไปทำงานซะ”
“ครับนายหัว”
มีเสียงตอบกลับจากสินที่เพิ่งกลับจากทานมื้อเที่ยงกับลูกค้าแทนเจ้านาย ทั้งที่ก่อนออกจากบ้านจักรพรรดิอุตส่าห์แต่งตัวมาเสียดิบดี ตั้
