“ไหวหรือเปล่าทูนหัว”
น้ำคำเอื้ออาทรเจือห่วงใย พร้อมสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นที่ลูบอยู่ตรงแผ่นหลังบอบบาง ทำให้คนที่โก่งคออาเจียนเอาของกินออกมาจนหมดไส้หมดพุงถึงกับน้ำตาซึม อุ่นวาบไปทั้งสรรพางค์อย่างช่วยไม่ได้
จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นสูดน้ำมูก เช็ดน้ำตา อ้าปากหายใจหอบๆ แล้วก็พยายามจะทรงตัวลุกขึ้นด้วยท่าทางทุลักทุเล เห็นอย่างนั้นจักรพรรดิก็ย่อตัวลงช้อนร่างอวบอิ่มขึ้น แล้วพาไปล้างหน้าล้างตาตรงอ่างล้างมือ ก่อนจะอุ้มเธอกลับไปนอนที่เตียง
“บี๋หน้าซีดมากเลย ให้ผมเรียกหมอนะจ๊ะ”
“ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แค่อ้วกเอง”
“นั่นแหละ ผมเป็นห่วง”
“ก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรไงเล่า!”
คนกลัวความลับแตกเผลอขึ้นเสียง
“ถ้าไม่ได้เป็นอะไร ทำไมบี๋ถึงอ้วก”
“ฉันเป็นกรดไหลย้อน มันเป็นบ่อยๆ เวลาเครียด แต่เดี๋ยวก็หาย”
คนท้องพยายามหาคำโกหกที่ฟังดูสมเหตุสมผลที่สุดเท่าที่สมองจะคิดออก แต่หารู้ไม่ว่าคำว่าเครียดทำให
