“เปล่าค่ะ หนูไม่ใช่คนของที่นั่น แต่ถูกบังคับให้ไปอยู่ที่นั่น”
เธอส่ายหน้า นัยน์ตากลมโตที่ฉายชัดถึงความเศร้าหมอง ทำให้คนแก่เริ่มเห็นเค้าลางอะไรบางอย่างเกี่ยวกับหญิงสาวที่โชคชะตานำพามาถึงเกาะแห่งนี้
“งั้นก็ดีแล้วล่ะที่หลุดพ้นมาได้”
ใช่ มันดี ดีมากๆ ที่หลุดพ้นจากขุมนรกมาได้ แต่ทำไมหัวใจของเธอถึงได้รู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่ลึกๆ เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่เผลอคิดถึงผู้ชายใจร้ายคนนั้น ไม่หรอก ไม่ใช่…เธอคิดถึงฟ้าใสลูกของเธอต่างหากล่ะ
“ยายเป็นคนช่วยชีวิตหนูไว้เหรอคะ”
“ใช่ลูก”
ขาดคำนางละไมก็เริ่มบอกเล่าเหตุการณ์ให้บูรณิมาฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
วันที่บูรณิมาถูกคลื่นทะเลซัดมาไกลเพราะแรงพายุ คือวันที่นางละไมออกไปสำรวจบริเวณที่เห็นคนภายนอกมาทำลับๆ ล่อๆ จึงพาคนไปขับไล่ กระทั่งเรื่องจบลงด้วยดี พวกที่มาทำลับๆ ล่อๆ คือชาวต่างชาติที่คิดว่าเกาะแห่งนี้คือสถานที่ท่องเที่ยว ครั้นจะหมุนตัวเดินกลับ ตาขอ
