“เป็นไงลูก เริ่มชินกับวิถีชีวิตของคนที่นี่บ้างหรือยัง”
“อยู่ที่นี่แล้วหนูสบายใจ แทบไม่ต้องปรับตัวอะไร คนบนเกาะก็จริงใจ มีน้ำใจ และเป็นกันเอง”
คนพูดคลี่ยิ้มบางๆ เพราะคนที่นี่ไม่แล้งน้ำใจ อีกทั้งบรรยากาศดีและสงบสุข เธอพยายามจะทำใจให้สบาย และบอกตัวเองให้มีความสุขกับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ส่วนแผลใจก็ปล่อยให้เวลาเยียวยา
“ได้ยินแบบนี้ ยายค่อยสบายใจหน่อย”
“ขอบคุณนะคะยาย ยายดีกับหนูมากเหลือเกิน ชาตินี้หนูจะไม่มีวันลืมพระคุณ”
หญิงสาวยกมือไหว้พร้อมเอ่ยอย่างซาบซึ้ง
“อย่าขอบคุณยายบ่อยนักเลย คิดเสียว่าโชคชะตานำพาให้เรามาเจอกัน ยายถึงได้มีหลานสาวน่ารักๆ แบบหนูมาอยู่เป็นเพื่อน แถมวันหน้ายายยังจะมีโอกาสได้เป็นยายทวดเลี้ยงเหลนเหมือนอย่างคนอื่นเขาอีกแน่ะ”
คนแก่ที่ใช้ชีวิตเพียงลำพังมาเนิ่นนานยิ้มร่า เห็นอีกฝ่ายยิ้ม บูรณิมาก็พลอยยิ้มตาม ชีวิตคนคนหนึ่งจะต้องการอะไรมากไปกว่าความสุข และการได้อย
