อาทิตย์ถัดมา
ร่างอวบอิ่มมีน้ำมีนวลเพราะภาวะตั้งครรภ์นั่งเอนหลังอ่านการ์ตูนขายหัวเราะเล่มเก่าๆ ขาดๆ ที่ไปค้นหาในตู้เก็บสะสมของเก่าของยายละไมได้มาสามเล่ม อยู่บริเวณชานเรือนไม้สองชั้นที่ยื่นออกไปทางทิศใต้ แดดร่มลมตกบูรณิมาจึงย้ายจากในบ้านออกมาตรงชานเรือน สถานที่ประจำของคนว่างจัดอย่างเธอ ยิ่งแผลถูกยิงตกสะเก็ดและร่างกายกลับมาเคลื่อนไหวได้ปกติแล้ว เธอยิ่งรู้สึกว่าตัวเองหายใจทิ้งไปวันๆ
มิหน้ำซ้ำยังเอาแต่คิดถึงลูกสาว ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็เห็นแต่ภาพของฟ้าใส หูแว่วได้ยินเสียงใสๆ ร้องเรียกแม่จ๋าๆ จนไม่เป็นสุข แถมจิตใจยังว้าวุ่นหนักมากเมื่อต้องอยู่อย่างคนว่างงาน
“เฮ้อ…”
คนที่วางหนังสือการ์ตูนขายหัวเราะลงข้างตัวเผลอถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนหน้าเคยโดนจักรพรรดิโขกสับให้ทำงานไม่เคยว่างเว้น ถึงแม้จะไม่ชอบการตกเป็นเบี้ยล่าง แต่การว่างงาน ว่างแบบจัดๆ ชนิดมีแต่กินกับนอนก็ใช
