‘นะ…ปะป๊าอย่าบอกแม่บี๋นะ ว่าหนูเป็นผี เพราะหนูโกหกแม่บี๋เอาไว้ ว่าหนูมาจากโลกอนาคต หนูไม่ได้ตั้งใจโกหกน้า…แต่หนูกลัวว่าแม่บี๋จะกลัว กลัวว่าแม่บี๋จะไม่รัก และไม่ยอมคุยกับหนู’
เมื่อยังไม่ได้คำตอบวิญญาณตัวน้อยๆ ก็คะยั้นคะยอคนที่ตนเรียกว่าพ่อยกใหญ่
โธ่…เด็กน้อย
‘แต่แม่บี๋มีลูกสองคนนะคะ คนหนึ่งคือน้องฟ้าใส ส่วนอีกคนก็อยู่ในท้อง’
จักรพรรดิพยายามแก้ไขความเข้าใจให้วิญญาณเด็กที่ทึกทักว่าเป็นลูกของเขากับบูรณิมา โดยไม่นึกกลัว และไม่ขับไล่ เพราะเวทนาจับใจ แกคงโดดเดี่ยวเดียวดายมานาน
‘สามคนสิ’
เด็กน้อยทำปากยื่นเถียง
‘สองคนค่ะ’
‘ไม่นับรวมหนูด้วยเหรอ’
เจ้าของร่างกลมๆ เอ่ยตัดพ้อเสียงสั่นเครือ แล้วเบะปากเหมือนจะร้องไห้
‘…’
คำพูดของผีเด็กทำเอาเขาถึงกับสะอึกและจุกในอกขึ้นมาเสียดื้อๆ
‘เอ่อ…หนูอย่าร้อง ไม่เอา ไม่ร้องนะ’
จักรพรรดิเหมือนจะติดอ่าง เพราะไม่เคยปลอบโยนเด็กคนไหน
