“อยากกอดอะไรขนาดนั้นคะ”
“ก็คนมันใจหายนี่นา นึกว่าจะไม่ได้เห็นหน้าเมียซะแล้ว”
เธอเองก็ใจหายไม่ต่างจากเขา แต่กลัวเขาจะเจ็บเลยไม่ตามใจ
“เอาไว้ก่อนเถอะค่ะ ให้หมอมาตรวจอาการก่อน”
“ไม่เอา”
คนอยากกอดเมียใจแทบขาดทำหน้าง้ำ
“นี่…เด็กชายจักรพรรดิ ถ้ายังไม่ฟังความและงอแงเอาแต่ใจตัวเอง บี๋จะไม่อยู่เฝ้าแล้วนะคะ” หลังจากถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ คนท้องก็เอ่ยขู่เสียงเย็นหน้านิ่ง
แล้วเท้าสะเอวปรามคนแก่ที่กำลังตั้งท่าจะประท้วงอีกหน
“ถ้ายังดื้อ บี๋จะไปจริงๆ แล้วนะ”
“คนสวยขาใจร้าย…”
“บี๋ก็ใจร้ายแบบนี้แหละ ถ้าไม่ชอบก็ทนๆ เอาแล้วกัน เดี๋ยวเย็นนี้ลูกน้องคุณมา…บี๋ก็จะไปแล้ว” นอกจากจะไม่สะทกสะท้านกับน้ำคำตัดพ้อต่อว่า บูรณิมายังยักไหล่ยอมรับอย่างหน้าตาเฉย
“ไปไหน!?”
คราวนี้จักรพรรดิทำหน้าตื่น ชักจะใจคอไม่ดี เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาของเมียเด็ก เขาเจ็บปางตายขนาดนี้เธอยังไม่คิดจะอยู่เฝ้าอ
