“บี๋ขา…คนสวยขา…”
ท่ามกลางความมืดมิดเจ้าของน้ำเสียงหวานหยดก็กระซิบข้างหูคนที่ตัวเองนอนกอดซ้อนหลังอยู่บนเตียงพิเศษของโรงพยาบาล ท่านอนประจำและสบายที่สุดตั้งแต่เขาเริ่มขยับตัวได้คล่องขึ้น
“ฮื้อ…อย่ากวนสิคะ บี๋ง่วง จะนอน”
คนที่กำลังเคลิ้มหลับครางประท้วงกลั้วลำคอ ธรรมชาติของคนท้องที่เข้าสู่ไตรมาสสุดท้ายของการตั้งครรภ์มักจะโปรดปรานการนอนเป็นพิเศษ เรียกว่านอนทั้งวันยังได้
“ป๋านอนไม่หลับ”
คนป่วยเอ่ยอย่างอ้อนๆ
“นอนไม่หลับก็ต้องพยายามข่มตาให้หลับค่ะ คุณยังไม่หายป่วยต้องพักผ่อนเยอะๆ”
คนท้องปรือตาขึ้น เอียงหน้ามาหา สะดุ้งน้อยๆ เมื่ออีกฝ่ายซุกใบหน้าหล่อเหลาลงตรงซอกคอหอมกรุ่น แล้วพรมจูบติดๆ กันหลายครั้งอย่างอดใจไม่ไหว
“แต่มันนอนไม่หลับจริงๆ นี่นา”
คนช่างเรียกร้องความสนใจเริ่มงอแง
“แล้วจะให้บี๋ทำยังไงคะ”
เข้าทางเขาล่ะ!
“ผัวอยากกินนม”
“กินนม?”
เธอแปลกใจเพราะตั้งแ
