“…งั้นก็ได้ค่ะ”
ที่สุดจักรพรรดิก็จำต้องยอมจำนน แต่ยังไม่วายทำหน้าตึงด้วยความไม่สบอารมณ์
“โวะ! เชื่องเหมือนหมาเลยว่ะเพื่อนกู”
คนชอบกวนตีนเอ่ยอย่างลอยๆ
“ไอ้เพื่อนเวร!”
“คุณจักรพรรดิ!”
“บี๋ก็ดูมันสิ…”
คนป่วยกระเง้ากระงอด ทำเสียงเหมือนโดนรังแกได้น่าหมั่นไส้เสียเหลือเกิน
“คุณจักรพรรดิ”
คราวนี้เสียงเย็นๆ ทำให้เขาชะงักไปจังหวะหนึ่ง ก่อนจะทำเสียงหวานจ๋อย
“…จ๋า”
“เงียบ...แล้วให้พี่หมอเมศตรวจดีๆ เถอะค่ะ”
คนท้องเอ่ยนิ่งๆ สีหน้าราบเรียบ บ่งบอกว่ากำลังโมโหจัด จนเขาต้องหุบปากฉับ เพราะรู้ดีแก่ใจว่าเมียรักนั้นเป็นคนเฉียบขาดมากแค่ไหน ถ้าเขาขัดใจไม่แคล้วเธอคงหนีกลับเกาะวาฬใหญ่อย่างที่ขู่ไว้แหงๆ
“ครับ ครับ โอเคครับ”
การตกปากรับคำอย่างว่าง่ายชนิดพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ ทำให้คุณหมอหนุ่มที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่หัวเราะขลุกขลักกลั้วลำคอ แล้วเอ่ยเยาะ
“เฮอะ! นึกว่าจะแน่ ที่แ
