คนถูกปะเหลาะเอาใจค้อนน้อยๆ หน้าเห่อร้อน
“เด็กดี”
คำสองเขาก็เอ่ยปากชมอีก เล่นเอาคนป่วยทำตัวไม่ถูก หน้าร้อนแทบจะระเบิด หัวใจเต้นรัวแรง ปกติคนหน้าตายก็รับมือยากอยู่แล้ว ยิ่งมาเปลี่ยนเป็นโหมดอ่อนโยนแบบนี้ยิ่งยากที่เธอจะรับมือไหว
“เจ้าเหมียวหง่าวล่ะ?”
หลังอ้าปากรับข้าวต้มคำที่สามบูรณิมาก็เอ่ยขึ้น ด้วยนึกเป็นห่วงเสือขาวที่สังเกตเห็นความผิดปกติของมันมาเป็นระยะเวลาเกือบหนึ่งอาทิตย์เต็ม
“มันปลอดภัยดี แค่ติดสัด ผมหาสาวมาให้มันแล้ว อีกหน่อยบี๋คงได้เลี้ยงลูกของมัน”
เขาเล่าเรื่องลูกรักของเธอให้ฟัง แล้วป้อนข้าวต้มให้อีกคำ ในจังหวะที่คนป่วยจะเอื้อมมือไปคว้าแก้วน้ำมือใหญ่ก็ไวกว่า ฉวยแก้วน้ำมาถือไว้ แล้วยื่นไปจ่อปากอิ่ม
“ฉันไม่ได้จะอยู่ที่นี่นานขนาดนั้น”
น้ำคำไร้เยื่อใยทำให้คนตัวโตถึงกับสะอึก
“อยู่ด้วยกันเถอะน่า อย่าดื้อกับผัวนักเลย”
“ไม่อยู่”
“งั้นเดี๋ยวผมเก็บเสื้อผ้าหนีตามบี๋ไปก็
