“คนบ้า!”
เสียงหวานแหวลั่น ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงหู รีบสาวเท้าแจ้นเข้าไปในห้องน้ำ ทิ้งให้คนถูกด่าว่าคนบ้ามองตามตาปรอยด้วยความมันเขี้ยว ครู่หนึ่งบูรณิมาถึงได้แง้มประตู โยนผ้าห่มผืนหนาออกมา เพราะเกะกะทำอะไรไม่ถนัด ช่องว่างระหว่างวงกบประตูที่อ้าออก ทำให้เรือนร่างทรงพลังทว่าเปลือยเปล่าที่ยืนจังก้าจ้องอยู่ผิวปากหวือ เพราะเห็นร่างเย้ายวนวับๆ แวมๆ แว่วเสียงด่าทอจากคนที่งับประตูเสียงดังปัง ทำเอาเขาหัวเราะจนอกกระเพื่อม
รออยู่พักใหญ่ๆ ร่างอวบอิ่มก็ไม่มีทีท่าว่าจะออกมา คนที่ยืนเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าประตูห้องน้ำจึงทนไม่ไหวอีกต่อไป เคาะประตูเสียงดัง พลางตะโกนเรียกด้วยความเป็นห่วง
“บี๋! คุณทำอะไรอยู่ ทำไมยังไม่ออกมาอีก”
“ฉันจะอาบน้ำ”
“อาบไม่ได้นะ คุณยังไม่หายไข้ เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยอาบ”
“มันเหนียวตัว”
“เหนียวตัวก็ห้ามอาบ!”
เด็กจอมรั้นไม่ตอบ แต่ได้ยินเหมือนเสียงน้ำไหล พอเคลื่อนตัวไปยืนเงี่ย
