“กลับบ้านไปหาลูกดีไหมคะ?”
จักรพรรดิเอ่ยถามในยามสายของวันถัดมา หลังจากเอาข้าวมาส่ง และถือวิสาสะนั่งกินมื้อเช้าร่วมกันกับเธอ อิ่มก็ย้ายตัวเองไปนั่งลงใกล้ๆ แม่ของลูกที่ก้มหน้าก้มตาง่วนอยู่กับการเขียนนิยาย หลังจากเกิดเหตุการณ์ชวนวาบหวามขึ้นในห้องน้ำเมื่อวาน รู้สึกว่าเธอจะหน้าแดงเรื่อตลอดเวลาที่อยู่ต่อหน้าเขา และไม่ยอมสบตา ทว่าความสัมพันธ์ของจักรพรรดิและบูรณิมาก็ยังอึมครึมเหมือนเดิม
คนถูกรบกวนสมาธิด้วยน้ำคำดึงดูดใจพยายามแสร้งทำเป็นหูทวนลม ทว่ามือที่กำลังรัวอยู่บนแป้นพิมพ์ของโน้ตบุ๊กพลันสะดุดไปหนึ่งจังหวะกับประโยคที่เขาเอ่ยในเวลาต่อมา
“บี๋ไม่คิดถึงยายหนู ‘ลูกเรา’ เหรอคะ”
การเน้นย้ำคำว่า ‘ลูกเรา’ ทำให้คนฟังเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
“…ลูกคุณ ไม่ใช่ลูกฉัน”
หลังจากนั่งเงียบไปอึดใจใหญ่ คนที่เอาแต่เม้มปากก็เอ่ยออกมา ขณะที่นิ้วจิ้มลงไปบนแป้นพิมพ์ แต่ถ้อยคำที่พิมพ์ลงไป
