“ค่า…”
เด็กน้อยเอ่ยตอบเสียงหวานติดจะงัวเงีย เพราะง่วงเต็มทน พอแม่พยุงตัวให้ลุกขึ้นจากตักอุ่นก็ทำท่าอิดออด แต่ก็ยอมคลานต้วมเตี้ยมไปหาฟูกที่อยู่ไม่ไกล แล้วทิ้งตัวลงนอนหงายผึ่งพุงเพราะแบตหมดแล้วจริงๆ แต่กระนั้นก็ยังไม่ลืมอ้าแขนป้อมๆ ออกพร้อมเอ่ยเรียกผู้เป็นแม่อย่างอ้อนๆ
“แม่จ๋า มากอดฟ้าใจ๋”
น้ำคำชวนเอ็นดูของคนที่ง่วงจนตาแทบปิดแต่ก็ยังอยากอ้อนแม่ ทำให้บูรณิมาหลุดยิ้มออกมา ก่อนจะเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนฟูกชิดเจ้าก้อนนุ่มฟูน่าฟัด แล้วล้มตัวลงนอน โดยมีอีกฝ่ายกอดหมับพร้อมกับพึมพำเบาๆ
“แม่จ๋า ห้ามปัยหนายน้า…”
“ค่ะลูก นอนนะคะ แม่จ๋าจะกอดหนูอยู่อย่างนี้ ไม่ไปไหน”
“สังยา”
“ค่ะสัญญา”
เด็กน้อยยิ้มหวานทั้งที่ตาจะปิด ก่อนจะหลับตาลงเมื่อมืออุ่นๆ เคลื่อนไปลูบหลังน้อยอย่างอ่อนโยน บ้างตบก้นโด่ง กระซิบข้างหูน้อยๆ ด้วยถ้อยคำหวานละมุนคล้ายเห่กล่อม จนเด็กน้อยคลายใจ มือที่กอดเธอไว้ด้วยท่าทางเกร็งๆ เ
