วางสายจากพงษ์สวัสดิ์ จักรพรรดิก็โทรเรียกให้ชายชาญเข้ามาพบที่ห้องทำงาน
“สุดหล่อมาแล้วคร้าบ”
หลังเคาะประตูสามครั้งติดๆ ตามด้วยเสียงอนุญาตของเจ้าของห้องทำงานใหญ่ ชายชาญก็เดินโฉบเข้ามาภายในด้วยท่าทางอารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้
“มาดีๆ เหมือนคนอื่นเขาไม่ได้เลยนะมึง”
แทนที่จะสะทกสะท้านกับวาจาเหน็บแนมพ่อหนุ่มมาดกวนกลับยิ้มร่า
“มีอะไรให้สุดหล่อรับใช้ครับ”
“ถ้ามึงหล่อทั้งประเทศคงไม่มีใครขี้เหร่แล้ว”
“โธ่! นายหัวอย่าบู้บี้ผมดิครับ ถ้าไม่ติดว่าจงรักภักดีต่อนายหัวผมไปเดบิวต์เป็นพระเอกไปแล้ว หน้าตาหล่อเหลาเอาการ แถมยังหุ่นสูงชะลูดน้องๆ ต้นตาลแบบนี้ รับรองว่าปังชัวร์”
ดูแต่ละคำมันพูด ให้ตาย! เขาล่ะปวดหัวกับมันจริงๆ
“นั่ง”
เจ้าของห้องบุ้ยปากไปยังเก้าอี้ในฝั่งตรงข้ามที่มีโต๊ะทำงานคั่นกลาง ร่างผอมสูงทรุดกายลงบนเก้าอี้อย่างว่าง่าย เพราะถ้านายสั่งให้นั่งแสดงว่าอาจจะต้องคุยกันแบบยาวๆ
“
