“เออ แต่ยังไม่แน่ใจ ต้องสืบก่อน”
“ถ้าเป็นเรื่องจริง ตอนนั้นยายหนูนั่นอายุเท่าไหร่วะ”
จิตแพทย์หนุ่มถามอย่างใคร่รู้
“น่าจะสักสิบเก้า ไม่ก็ย่างยี่สิบล่ะมั้ง”
อ้างอิงจากอายุของลูกสาวเขาและอายุของบูรณิมาเป็นหลัก
“เวรล่ะ! ไอ้เ*******ูเอ๊ย!”
พงษ์สวัสดิ์ประณามอย่างไม่ไว้หน้า แล้วเอ่ยซักไซ้ในเรื่องที่นึกสงสัยจนทนไม่ไหว
“ถามจริงเหอะ มึงไม่ตกใจเลยเหรอวะ ที่รู้เรื่องที่เธอขอร้องให้กูช่วย ทั้งเรื่องที่มึงกับเธอเคยได้เสียกัน ไหนจะเรื่องที่เธอเป็นแม่แท้ๆ ของยายหนูฟ้าใสอีก ถึงแม้เธอจะบอกว่ารู้ข้อมูลพวกนี้มาจากอีเมลที่แม่ของเธอทิ้งไว้ก่อนตาย และไม่แน่ใจอะไรสักอย่างก็เถอะ แต่เอาจริงนะ ลูกสาวมึงหน้าเหมือนเธอฉิบหายเลยว่ะ ยิ่งแก้มป่องๆ ตาโตๆ นั่น เหมือนโขกออกมาจากพิมพ์เดียวกันเด๊ะๆ”
“ก็ตกใจแหละ แต่ไม่มาก เพราะกูจำกลิ่นคนที่นอนกับกูในคืนนั้นได้”
กล่าวจบก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย แต่
