“ส่งคนไปป่วนที่เกาะมุกฟ้า แล้วหาทางลงมือซะ”
ร่างสวยสง่าในชุดน่าสะพรึงเดินเอื่อยเฉื่อยเข้ามาในห้องเก็บมีดพกหลายชนิดเอ่ยสั่ง ท่าทางอารมณ์ดีผิดปกติ เพราะเป็นอีกครั้งที่หล่อนสามารถสับขาหลอกตำรวจได้สำเร็จ
“ทั้งจักรพรรดิและบูรณิมาไหมครับ?”
“ไม่ เฉพาะเพื่อนรักผู้ไร้เดียงสาของฉัน”
เจาะจงเหยื่อเป็นบูรณิมา เพราะหล่อนไม่เคยชอบในตัวของอีกฝ่ายแม้สักอย่างเดียว ต่อให้บูรณิมาจะแสดงความจริงใจในฐานะเพื่อนให้เสมอมา แต่คนจิตใจมืดบอดกลับคิดว่าทุกอย่างล้วนเป็นการเสแสร้ง
“เอาให้ถึงตายไหมครับ”
ถึงแม้จะนึกสงสัยว่าทำไมถึงละเว้นจักรพรรดิ แต่คนที่ทำงานกับหล่อนมาอย่างยาวนานย่อมรู้ดีว่าการสอดปากถามในสิ่งที่ไม่ควรอาจทำให้หัวหลุดจากบ่า หรือไม่ก็ถูกทารุณกรรมเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน
“แค่เกือบตายก็พอ ทำยังไงก็ได้ให้นังบูรณิมาเจ็บหนัก และพลัดพรากจากจักรพรรดิ ฉันชอบเห็นการจากเป็นมากกว่าการจากตาย เพราะการมีชีวิตอยู่อย่า
