“เอ่อ…นายหัวดูหน้าซีดๆ นะครับ เป็นอะไรหรือเปล่า เมื่อกี้ผมได้ยินเหมือนเสียงอ้วก”
ใบหน้าซีดเซียวของเจ้านายทำให้ลูกน้องอดเป็นห่วงไม่ได้
“แค่อ้วกเว้ย ไม่ตายง่ายๆ หรอก”
จักรพรรดิก็ยังคงเป็นจักรพรรดิสมชื่อ ไม่เคยแสดงจุดอ่อนให้ใครเห็น ถึงแม้สีหน้าท่าทางตอนนี้จะน่าเป็นห่วงไม่น้อยเลยก็ตาม แถมแม่บ้านยังเล่าให้ชายชาญฟังอีกว่าอีกฝ่ายมักจะอาเจียนในช่วงเช้า
“ให้ตามหมอไหมครับ?”
“ก็บอกว่าไม่เป็นไรไงวะ”
ดื้อจริงๆ เจ้านายเขา
“ว่าเรื่องของมึงมา”
เสียงห้วนออกคำสั่งด้วยท่าทางงุ่นง่าน ขณะเจ้าตัวเดินมาทรุดกายลงนั่งบนโซฟาสีน้ำตาลเข้มในมุมรับแขกด้วยท่าทางหมดแรง หลับตา แล้วยกมือขึ้นนวดตรงหัวคิ้ว
“มีคนจงใจปกปิดข้อมูลเรื่องการแจ้งความเด็กหายจริงๆ ครับ”
ซึ่งข้อมูลที่ว่าก็คือการแจ้งความเด็กหายของมารดาของบูรณิมา ที่ไปแจ้งความว่าหลานสาวหาย แต่อยู่ๆ ข้อมูลในฐานระบบของตำรวจก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
“งั้น
