รอแล้วรอเล่า ไม่ว่าจะรอข่าวคราวจากศรีจิตตราหรือพงษ์สวัสดิ์ ราวสองอาทิตย์ก็มีเบอร์แปลกๆ โทรเข้ามา หมายเลขสิบหลักที่โชว์หราบนหน้าจอมือถือทำให้บูรณิมาตาโต หากไม่ใช่มิจฉาชีพก็อาจจะเป็นเบอร์เพื่อนเก่าของเธอที่กำลังเฝ้ารอ ลังเลสักพัก สุดท้ายก็กดรับสาย
“สวัสดีค่ะ”
“บี๋ นี่พี่เองนะ”
“พี่ป๋า?”
“อ่าฮะ พี่เอาเบอร์ภรรยาพี่โทรมา จะได้คุยกันสะดวก โดยไม่ต้องกลัวว่าไอ้คิงส์จะแอบดักฟังทางโทรศัพท์” พงษ์สวัสดิ์เอ่ยอธิบายถึงสาเหตุที่ต้องใช้มือถือภรรยาโทรหาเธอ
“พี่ป๋าได้ข้อมูลมาแล้วใช่ไหมคะ”
บูรณิมาเข้าเรื่องด้วยความร้อนใจระคนตื่นเต้น
“ใช่ ทุกอย่างเป็นไปตามที่แม่บี๋ว่าจริงๆ อ้างอิงจากประวัติการรักษาที่บี๋ไปฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลรักษ์ เป็นช่วงอายุสิบเก้าปี เมื่อเทียบกับอายุของฟ้าใสสามขวบก็คือใช่เลย”
“แล้วมีหลักฐานการคลอดไหมคะ”
“แน่นอนว่ามี แต่พี่ไม่สามารถส่งต่อในรูปแบบของไฟล์เอกสารให้บี
