คืนนั้นเธอฝันเห็นชีวิตของตัวเองในช่วงมัธยม ห้วงเวลาที่เธอมีความสุข น่ารัก สดใสสมวัย เป็นช่วงก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ เป็นช่วงก่อนหน้าที่นลินนิภาจะก้าวเข้ามาในชีวิต ตอนนั้นเธอมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่ง นั่นก็คือใบบุญ เป็นเพื่อนรักที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่อนุบาล แต่อยู่ๆ อีกฝ่ายก็หายไป และติดต่อไม่ได้อีกเลย
หัวเราะด้วยความสุขได้ไม่นานภาพก็ตัดมาตอนที่เธอเห็นพ่อกับแม่กินยาฆ่าตัวตาย ภาพที่ทั้งคู่นอนน้ำลายฟูมปากเคียงข้างกัน ทำให้เธอกรีดร้องและปล่อยโฮลั่น ก่อนที่ร่างขาวซีดของแม่จะปรากฏขึ้นตรงหน้า อีกฝ่ายกลายเป็นวิญญาณที่มีสีหน้าอมทุกข์อย่างเห็นได้ชัด แต่แทนที่จะตื่นกลัวเธอกลับวิ่งเข้าไปกอด พร้อมเอ่ยทั้งน้ำตา
‘แม่ ฮึก…บี๋คิดถึงแม่’
สองแขนกอดร่างของผู้เป็นแม่แน่น ซุกหน้าเข้ากับอกอีกฝ่ายอยู่นาน ก่อนที่วิญญาณของอีกฝ่ายจะดันตัวออกห่าง มองหน้าลูกสาว พลางยื่นมือสั่นเทามาไล้แก้มนิ่ม
