“ผมคิดถึงคุณแทบใจจะขาดแน่ะเบบี๋”
พ่อตัวโตเอียงหน้ากระซิบเสียงอ่อน แล้วบูรณิมาก็ต้องย่นคอด้วยความจั๊กจี้ เมื่อปากหยักซุกลงตรงซอกคอระหง แล้วไซ้ด้วยความหลงใหล จนเธอทนไม่ไหวต้องยกมือดันหน้าเขาออกพร้อมครางขู่
“ฮื้อ…”
ท่าทีพยศทำให้คนที่ยังคงวางคางได้รูปเกยอยู่บนลาดไหล่มนอมยิ้มด้วยความเอ็นดู ดึงมือบอบบางมากอบกุมนิ่งๆ แล้วคลึงเล่นอย่างออดอ้อนในที
“ฉันหิว”
คนที่พูดกับเขานับคำได้พยายามหาทางเอาตัวรอด เพราะระยะหลังๆ มานี้เธอเริ่มรู้แล้วว่าอีกฝ่ายจะไม่เพิกเฉยต่อความต้องการของเธอ ไม่ว่าเธอจะต้องการสิ่งใด นอกเสียจากไปจากที่นี่
“งั้นไปกินข้าวกันทูนหัว”
ชายหนุ่มว่าพลางประคองเธอลุกขึ้นจากที่นอน จากนั้นก็เดินตามก้นเมียต้อยๆ ออกมาจากห้อง เพราะบูรณิมาไม่ยอมให้โอบเอวเดินไปด้วยกัน
“ผมซื้อของกินที่บี๋ชอบมาจากกรุงเทพเยอะแยะ”
ขณะเอาของกินออกมาจากถุงและกล่อง รวมทั้งผลไม้และของหวานอีกมากมาย
