“ก็คงงั้น”
ไหล่กว้างไหวเบาๆ
“มึงว่าบี๋เขารู้เรื่องนี้ยัง”
“มีความเป็นไปได้ว่าเธอจะรู้แล้ว แต่ไม่ปริปากออกมา แม้กระทั่งวันที่เธอยอมพรั่งพรูอะไรต่อมิอะไรให้มึงฟัง แล้วปล่อยโฮลั่น มีบางเรื่องที่เธอยังไม่เปิดใจเล่าทั้งหมด”
จักรพรรดิคาดเดาแบบนั้น เพราะระยะหลังๆ ถึงแม้เธอจะเหมือนมีอาการดีขึ้น จนพงษ์สวัสดิ์วางใจจะกลับบ้านไปหาเมียกับลูก แต่แววตาของเธอกลับปิดไม่มิดว่ายังมีเรื่องว้าวุ่นไม่จางหายอยู่ภายใน
“กูก็ว่างั้น เป็นห่วงเหมือนกัน แต่ประเมินแล้วว่าเธอดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมากพอสมควร กูถึงได้ตัดสินใจจะกลับบ้าน แต่ถ้าหลังจากนี้มีอะไรมึงก็รีบโทรหากู จะได้แก้ไขได้ทันท่วงที”
ทุกคนย่อมมีภาระหน้าที่ของตัวเอง พงษ์สวัสดิ์ก็เช่นกัน ถึงเขาจะห่วงบูรณิมาไม่น้อย แต่ก็ต้องขึ้นฝั่งกลับบ้าน เพราะถ้าอยู่ที่นี่นานๆ เห็นทีบริษัทจะเจ๊งเข้าสักวัน
“อืม ขอบใจมึงมากจริงๆ ว่ะเพื่อน”
“ดูแลเธอให้ดีๆ แล้วก
