วาจาต่อปากต่อคำไม่ใช่เอาแต่ต่อต้านด้วยการเงียบทำให้เขาใจชื้นขึ้น ค่อยยังชั่วที่เธอมีปฏิกิริยาตอบสนองมากขึ้น หากประเมินไม่ผิดก็น่าจะเป็นอย่างที่พงษ์สวัสดิ์ว่าอาการของเธอดีขึ้นแล้ว เธอไม่เอาแต่ปิดกั้นตัวเองแล้ว
“จะไม่ใช่เมียได้ยังไง เราได้กันตั้งหลายครั้ง”
คนบ้า! ดูพูดเข้า
“ฉันไม่ได้เต็มใจ”
“เวลาเรามีอะไรกันผมทำให้บี๋ ‘ถึง’ ทุกครั้งไม่ใช่เหรอจ๊ะ”
“…ยังไงฉันก็ไม่ใช่เมียคุณ”
คนรั้นยังคงอึกอักหน้าแดงก่ำ
“เมียก็คือเมีย แต่ถ้าบี๋ไม่อยากเป็นเมีย…งั้นเป็นสุดที่รักแทนดีไหมคะ”
พอคนที่ดุดันขนาดนี้มาพูดจาเชิงหยอกเย้าชวนใจละลายเธอถึงกับทำหน้าไม่ถูก แต่ก็พยายามข่มใจเอาไว้
“ไม่ดี”
คนที่เอื้อมมือไปตักแกงเลียงตอกกลับเสียงเรียบ
“เนอะ…ป๋าก็ว่าไม่ดี สู้เป็นทั้งสองอย่างไม่ได้”
ร่างอวบเผลอหลุดค้อน
ให้ตาย! ทำไมเมียเขาน่ารักอย่างนี้วะ
“ประสาท!”
“ด่ามาเลยค่ะ ป๋าชอบ ดีกว่าบี๋เอาแ
