เสียงออดอ้อนออเซาะของคนในอ้อมแขน ทำให้หัวใจที่เหี่ยวแห้งมานานฟูขึ้นได้อย่างน่าอัศจรรย์ ค่อยๆ ดันตัวหนูน้อยออกมองหน้า ก่อนจะเคลื่อนสองมือมาประคองแก้มกลมๆ แล้วมองหน้าลูกด้วยสายตาอ่อนโยนอย่างล้ำลึก
“แม่จ๋าก็คิดถึงหนูค่ะลูก”
เธอยิ้มหวาน สีหน้าอิ่มเอมมีความสุข หลังจากประสบแต่ความทุกข์มาอย่างยาวนาน
“ยักแม่จ๋าทิฉุดนายโยก”
ยายหนูยิ้มแฉ่ง ตัวแค่นี้อ้อนเก่งเหลือเกินลูกเอ๊ย
“แม่จ๋าก็รักหนูค่ะลูก”
หลังจากก้มลงกระซิบชิดจมูกรั้นพอให้ได้ยินกันแค่สองคน บูรณิมาก็จุ๊บเหม่งน้อย แล้วหอมฟัดแก้มกลมๆ อย่างแสนรักระคนมันเขี้ยว เรียกเสียงหัวเราะคิกคัก ชวนเป็นที่น่าอิจฉาสำหรับคนที่แอบมาดูทั้งคู่อยู่ห่างๆ เสียงหัวเราะของบูรณิมา สีหน้าที่แต้มไปด้วยรอยยิ้มของเธอ ทำให้เขาเบาใจขึ้นได้เปลาะหนึ่ง
หลังจากทั้งกอดทั้งหอมซาลาเปาน้อยในยามบ่ายแก่ๆ ของห้าวันถัดมา บูรณิมาก็จำต้องเอ่ยล่ำลา
