“ไม่น่าจะแค่ฟินมั้งคะ ถ้าถึงขั้นเลือดกำเดาไหลคงหื่นด้วย”
เสียงกลั้วหัวเราะเอ่ยเย้า
หลังจากคิดทบทวนอยู่หลายวัน บูรณิมาก็ตกผลึกได้ว่าเธอจะกลับมาเขียนนิยายอีกครั้ง ถึงแม้จะมีคนอ่านอยู่แค่ไม่กี่คน เธอก็จะไม่แคร์อีกต่อไป ในเมื่อการเขียนนิยายคือความสุขอย่างหนึ่งของเธอ ทำไมเธอต้องให้ความคิดร้ายๆ ของคนอื่นมาพรากความสุขของเธอไป
“หื่นกับฟินมีแค่เส้นบางๆ กั้นค่ะสาว”
คำพูดห่ามๆ ทำให้คนฟังหลุดยิ้ม
“ว่าแต่…พี่ศรีมาที่นี่ได้ยังไงคะ แล้วรู้ได้ยังไงว่าบี๋อยู่ที่นี่”
“คุณเขาให้คนไปรับพี่มา”
“คุณเขา?”
“ก็คุณตัวโตคนนั้นไง คนที่บี๋เอารูปเขามาเป็นอิมเมจพระเอกนิยาย รู้ไหมว่าตัวจริงเขาเหมาะกับคำว่า…ร่างใหญ่ยักษ์ ร่างสูงใหญ่ไหล่กว้าง ร่างทรงพลัง แบบในนิยายมากกกกกกกก…”
บ้าจริง! ทำไมเธอต้องรู้สึกคันยุบยิบในอกกับคำว่า ‘คุณตัวโตคนนั้น’ ด้วย
“คุณจักรพรรดิ?”
“ช่ายยย…หลัวชั่วของบี๋นั่
