“อย่าดื้อสิคะ ให้ป๋าช่วยน่ะดีแล้ว บี๋ไม่ถนัดหรอก”
จักรพรรดิเอ่ยเสียงอ่อน แล้วยกเท้าบวมเป่งมาแช่ลงในกะละมังน้ำอุ่นที่เขาเตรียมไว้ จากนั้นก็ลงมือบีบนวดให้เธอผ่อนคลายอย่างไม่นึกรังเกียจแม้แต่น้อย
“ให้ป๋าได้ดูแลบี๋บ้างเถอะนะ”
“…”
“ถ้าบี๋ง่วงก็หลับได้เลย เดี๋ยวแช่เท้าเสร็จป๋าจะเช็ดตัวให้”
เห็นว่าที่คุณแม่หาวติดๆ กันหลายครั้งเขาก็เอ่ยบอกด้วยความสงสาร ไม่อยากทรมานคนท้อง
“เรื่องอะไรฉันจะยอมให้คุณเช็ดตัวให้”
คนกำลังสบายตัวเผลอย่นจมูก ใบหน้าแดงเรื่อ จนเขาลอบอมยิ้ม แววตามีเลศนัยที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความโหยหาและหิวโซแบบนั้น จะให้เธอวางใจได้อย่างไรกัน
“อายเหรอคะ”
คนถูกเย้าไม่ตอบ แต่เม้มปากน้อยๆ หน้าร้อนผะผ่าว ทำให้คนมองนึกมันเขี้ยวขึ้นมาครามครัน อยู่ใกล้เมียแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แค่มองตาละห้อย มันทรมานฉิบหาย
“ไม่เห็นต้องอายเลย มากกว่านี้เราก็เคยทำกันมาแล้ว ถ้าบี๋ง่วงก็อย่าฝืนตัวเอง
