คนท้องที่ช่วงนี้โปรดปรานการนอนพอๆ กับคลั่งไคล้การกินมากเป็นพิเศษ รู้สึกตัวตื่นเพราะเสียงคุยโทรศัพท์ของศรีจิตตรา ที่ดังแว่วมาจากทางด้านนอก คาดว่าอีกฝ่ายคงจะนั่งรับลมอยู่บริเวณชานเรือนที่มีเงาแมกไม้ปกคลุม
หลังจากลุกขึ้นอาบน้ำ ล้างหน้าแปรงฟันอย่างเอื่อยเฉื่อยเพราะชักขี้เกียจ บูรณิมาก็เดินออกมาหาคนที่มาเยือนเกาะวาฬใหญ่จนเกือบจะครบอาทิตย์
“เมื่อเราโตขึ้น เราจะรู้ว่าความหล่ออย่างเดียวมันกินไม่ได้ ฉะนั้นผู้ชายที่จะเลือกมาเป็นพ่อของลูกต้องหล่อและรวย เพราะเราไม่ได้ดำรงชีพด้วยการอิ่มทิพย์อยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ เงินเท่านั้นที่น็อคเอฟวี่ติง”
ร่างระหงที่กำลังงมอยู่กับการแต่งหน้า โดยมีกระจกบานยาววางพิงระแนงไม้ที่ตีกั้นเป็นราวระเบียง ขณะเปิดลำโพงโทรศัพท์คุยไปด้วย เอ่ยพลางกรีดอายไลเนอร์ตาซ้ายเบาๆ แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือกหลุดอุทาน
“อุ๊ย! ตาฉัน!”
“กำลังแต่หน้าอยู่ล่ะสิ”
เสียงผู้โทรมา
