คืนนี้เป็นคืนเดือนแรม ท้องฟ้าพริบพราว ดาวกระจ่างลอยเหนือม่านนภา มองไปทางไหนก็สวยงามจับตาไปหมด จะติดก็แต่ตอนนี้เธอกำลังนั่งดูดาวเคียงคู่อยู่กับพ่อของลูก แน่นอนบูรณิมาไม่เต็มใจให้จักรพรรดิมานั่งเคียงข้าง ไม่อนุญาตให้เขาขึ้นเรือนมาหา แต่มีหรือคนหน้าทนจะสน ในเมื่อวันนี้ทางสะดวก เพราะยายละไมขึ้นฝั่งไปแสวงบุญที่ต่างจังหวัดกับเพื่อน หนำซ้ำยังฝากฝังเธอกับลูกในท้องไว้กับเขาเสียดิบดี
“บี๋จ๋า เดือนหน้าเรากลับบ้านไปหาลูกกันไหม”
คนที่เพิ่งโผล่มาให้เมียเห็นหน้าเริ่มอ้อน หวังว่าเธอจะใจอ่อน หลังจากที่เขายอมถอยห่างมาหลายวัน เพราะต้องการให้เธอได้ใช้เวลากับศรีจิตตรา และทบทวนเรื่องระหว่างเธอกับเขา
“คุณกลับไปเถอะค่ะ”
จักรพรรดิสมควรจะกลับไปนานแล้ว เพราะที่นี่ไม่ใช่ที่ของเขา และมันก็ไม่เหมาะกับเขาสักนิด
“แล้วลูกเราล่ะ บี๋ไม่คิดถึงลูกเหรอ ฟ้าใสถามหาแม่จ๋าทุกวัน”
ถ้อยคำที่เปล่งออกมาจา
