“บี๋ไม่รู้ ไม่รู้เลย…”
บูรณิมาทำหน้าสับสนว้าวุ่นได้ชวนเวทนาเหลือเกิน ศรีจิตตราทำได้เพียงตบเบาๆ ลงบนหลังมือนิ่ม แล้วเอ่ยเป็นเชิงเตือนสติด้วยความหวังดีจากใจจริง
“งั้นก็ค่อยๆ คิด ค่อยๆ ไตร่ตรอง”
“เอาจริงๆ นะพี่ บี๋นอนคิดมาหลายคืนแล้ว แต่คิดยังไงก็คิดไม่ตก”
คนท้องสารภาพออกมาตามตรง
“แล้วไหนจะเรื่องที่แม่บี๋ฆ่าเมียเขาอีกล่ะ”
เรื่องนี้แหละที่เธอกังวลมากที่สุด มากเสียจนไม่สามารถปล่อยวางแล้วเริ่มใหม่ได้
“นีราเขาเป็นอดีตไปแล้ว”
“แต่สิ่งที่แม่บี๋ทำไว้มันก็ยังติดอยู่ในใจอยู่ดี”
“ปล่อยวาง แล้วเริ่มต้นใหม่ดีไหม…”
“…”
“ถ้าบี๋รักเขา ลองให้โอกาสเขาสักครั้งไหม…”
เป็นคำถามปลายเปิดที่ศรีจิตตราทิ้งไว้ให้คนฟังได้คิด ไม่ใช่การบีบบังคับ ชักนำ หรือชี้ทาง แต่เป็นการเอ่ยเตือนสติ เพื่อให้เจ้าตัวได้คิดไตร่ตรองก่อนที่จะตัดสินใจ เพราะหากบูรณิมาปล่อยวางได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาจะล้วนเป็นเพ
