“อย่าโทษตัวเองเลยลูก ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็เพราะไร่ของเราหละหลวมเกินไป ทำให้คนชั่วมีโอกาสลงมือ”
“แต่ถ้าจีจับมือลูกไว้ตลอด ใครก็เอาลูกจีไปไม่ได้ จี...เป็นแม่ที่แย่มากเลยใช่มั้ยคะ จี...ไม่สมควรเป็นแม่ของพวกเค้า เพราะจีปกป้องพวกเค้าไม่ได้”
“อย่าพูดแบบนั้นสิลูก อย่าทำร้ายตัวเองเลยนะ ตอนนี้จีต้องเข้มแข็งให้มากที่สุด เด็กๆ จะต้องปลอดภัย ก่อนมาที่นี่ทั้งภูมิแล้วก็ยัยนุชก็ตรวจอาการเด็กๆ แล้วไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วนะลูก”
“แต่ถ้าจีไม่ได้เห็นลูกลืมตาขึ้นมา จีก็ไม่วางใจหรอกค่ะป้าบุญ”
“อีกไม่นานเด็กๆ จะต้องฟื้นแน่จ้ะ เมื่อถึงตอนนั้นจีอย่าร้องไห้ให้พวกเค้าเห็นนะ เพราะลูกคงไม่อยากเห็นจีเสียใจแน่นอน ตอนนี้พี่พูกับน้องจ๋ากำลังบินมาที่เชียงใหม่แล้ว เราจะไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนมาทำอันตรายลูกหลานของเราได้อีกแล้วนะจ๊ะ”
“พ่อภูกับแม่จ๋ามาเหรอคะ”
“จ้ะ ไม่ใช่แค่สองคนนั้นหรอกนะ แต่ตาพีกับยัยพู่ก็กำลังมาด้วยเหมือนก
