“ลูกจะต้องฟื้น พี่จะต้องได้ยินเสียงของพริกหวานอีกครั้ง เราทุกคนจะต้องได้ยินเสียงของเธออีกครั้งแน่นอน พี่ให้สัญญานะ”
แม้จะเจ็บปวดไม่ต่างจากคนเป็นแม่ แต่พ่ออย่างเขาก็ต้องบอกตัวเองให้เข้มแข็งเอาไว้เพื่อเป็นหลักยึดให้จีรชยาในเวลานี้
“จีขอโทษค่ะ ขอโทษทุกคนที่จีอ่อนแอ”
“พี่เข้าใจ สิ่งที่จีต้องเผชิญในตอนนี้มันหนักหนาเกินกว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะทนไหว แต่พี่ขอนะครับ อย่าคิดว่าจะไม่อยู่กับพวกเราอีก ถ้าพี่ต้องเสียจีไป พี่ก็คงอยู่ไม่ได้เหมือนกัน”
“ค่ะ จีจะพยายามตั้งสติ จะไม่โทษตัวเองอีก จีจะรอ...รอให้ลูกฟื้นขึ้นมา แล้วเราจะได้กลับกรุงเทพฯ ด้วยกัน”
ได้ยินอย่างนั้นทุกคนก็สบายใจขึ้น ตอนนี้ภายในห้องจึงมีเพียงความเงียบงัน ทุกวินาทีที่ผ่านพ้นมันช่างยาวนานและแสนทรมานจนแทบขาดใจจริงๆ
เวลาผ่านไปจนถึงเที่ยงคืนแล้ว พุดดิ้งค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองทุกคนที่นั่งอยู่รอบห้องด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่เธอจะเรียกหา
