เกลวรินหันไปมองพี่สาวอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นเดินคอตกออกไปนอกห้อง แผ่นหลังบางที่สั่นเทานั้นเต็มไปด้วยความแบกรับที่หนักอึ้ง เมื่อเห็นลูกสาวคนเล็กออกจากห้องไปแล้ว กรกนกก็เดินเข้าไปหาลูกสาวคนโต ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้
“ได้ยินทั้งหมดแล้วใช่ไหม จะเอายังไงต่อล่ะ”
กรกนกกระซิบถามเสียงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยแผนการ
แก้วตาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาที่เคยดูใสซื่อบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความแค้น แววตาของหญิงสาวดูล่องลอย กลอกไปมาขณะมองเพดาน มุมปากค่อยๆ ผุดรอยยิ้มดูน่ากลัวโดยไม่ได้พูดอะไร เป็นรอยยิ้มที่ชวนให้สันหลังวาบ ราวกับปีศาจที่กำลังตื่นจากจำศีล
บ่ายวันนั้น รถตู้โฟล์คสวาเกนสีดำขับเข้ามาจอดยังหน้าบ้านสิริทรัพย์ คฤหาสน์หรูที่เคยเป็นฝันร้ายของใครบางคน เมื่อรถจอดสนิท คนขับรถก็ลงจากรถมาเปิดประตูให้ พร้อมกับจัดแจงนำรถเข็นไฟฟ้ามากางรอท่า กรกนกค่อยๆ ประคองลูกสาวคนโตลงจากรถอย่างระมัดระวังมานั่งที่รถเข็น แล้วเข็นตรง
