บทที่ 18พระศุกร์คนซึน 1

บทที่ 18 พระศุกร์คนซึน คอนโดของพระศุกร์ ชายหนุ่มรูปร่างสูงนอนราบบนเตียงขนาดคิงไซซ์ภายในห้องนอนของตัวเอง อุณหภูมิร่างกายร้อนรุ่มราวกับว่าอยู่ท่ามกลางทะเลทราย เมื่อทำแผลหมอก็ให้ยาแก้ปวดมาด้วย มือข้างหนึ่งหยิบยาใส่ปากพร้อมกับกระดกน้ำตาม แม้ว่าจะรู้สึกไม่ดีแต่เขาจะไม่ยอมนอนโรงพยาบาลเด็ดขาด บรรยากาศม่านรัตติกาลคืบคลานเข้ามาปกคลุมทั่วทั้งท้องฟ้า ทว่าวินาทีต่อมาเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นมา ส่งผลให้เขาต้องลุกขึ้นจากเตียงก้าวเท้าไปดูว่าใครมาหาเวลานี้ ดวงตาคมคายปะทะเข้ากับผู้เป็นแม่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู สีหน้าของพ่อดูเหมือนจะความกังวลใจไม่น้อย “พระศุกร์ ถ้าหมอไม่โทรบอกพ่อ แม่จะรู้ไหมว่าเราเกิดอุบัติเหตุ” ร่างของผู้เป็นแม่รีบพุ่งเข้ามาสำรวจลำตัวหนาของลูกชายคนโต “ทำไมเราถึงซ้อมไม่พักเลยล่ะ เป็นอะไรหรือเปล่าลูก” “ผมไม่เป็นอะไรครับ มันไม่มีอะไรหรอก” เขาตอบด้วยเสียงเรียบ “แล้วตรงข้อมือนี่ล่ะ เร