บทที่ 8
พี่สาวครับ
ต่อจากตอนที่แล้ว
บรรยากาศภายในห้องเงียบสนิทร่างกำยำของพระศุกร์เดินหายเข้าไปในห้องตัวเองนานครู่หนึ่ง เสียงดังเล็ดลอดออกมาจากทีวีจอใหญ่ ทว่าตอนนี้แอรินสนใจแต่อาหารเบื้องหน้า ริมฝีปากอวบอิ่มเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ จากนั้นเธอเบนสายตาหันมองสิ่งบันเทิง พระศุกร์เคลื่อนไหวร่างกายนั่งลงบนโซฟาที่เดิม สัมผัสลมหายใจอุ่นๆ ทำให้เธอรับรู้ได้ทันที
“ปกติพระศุกร์นอนดึกไหม พี่มารบกวนหรือเปล่า”
“ก็นอนดึกนะ ถ้าไม่มีงานทำก็เล่นเกมจนดึกอยู่แล้ว”
“ตายจริง วันนี้ก็ดึกแล้วสิ พระศุกร์จะปล่อยให้พี่กลับไปคนเดียวเหรอคะ ไม่สงสารผู้หญิงตัวเล็กๆ บ้างเหรอ” เธอเปล่งวาจาด้วยน้ำเสียงใส ก่อนจะช้อนสายตาออดอ้อนหนุ่มวัยสิบเก้าปี
“เรียกรถกลับเองได้ไม่ใช่เหรอ พี่เป็นคนอยากมาหาผมเองนะ”
“ก็ทำไงได้ คนมันคิดถึงง่ะ ไม่ได้เจอหน้ากันเป็นวันพระศุกร์ไม่คิดถึงพี่บ้างเหรอ”
“พี่สาวครับ เสนอตัวนอนกับผู้ชายแบบนี้ ระวังเถอะจะไ
