บทที่ 11
หวงขนาดนี้
ต่อจากตอนที่แล้ว
ดวงตากลมโตสีรัตติกาลเต็มไปด้วยความหลงใหลผู้หญิงตัวเล็กเบื้องหน้า ฝ่ามือหนาเลื่อนลงมาลูบพวงแก้มละมุนอ่อนโยน บรรยากาศภายในห้องนี้มีแต่ความเงียบรายล้อมร่างกายพวกเขาทั้งคู่ ศีรษะเอียงมาด้านหน้าก่อนจะเปล่งวาจาบอกเธอด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกดุจผืนน้ำ
“ถอดเสื้อออกสิแอริน” เมื่อได้ยินอย่างนั้นมือเล็กจับชายเสื้อยืดของตัวเล็ก ถลกขึ้นเหนือศีรษะด้วยความตื่นเต้น วินาทีต่อมาบราเซียร์ลูกไม้สีเนื้อเผยให้เห็นต่อหน้า
หัวใจดวงน้อยเต้นแรงระทึกเธอหอบหายใจถี่รัว แอรินเขยิบเขยื้อนเรือนร่างขึ้นมานั่งคร่อมตักแกร่ง สัมผัสลมหายใจอุ่นร้อนกระทบปลายจมูกโด่ง ปากเผยอจากกันเล็กน้อยคล้ายกับว่าจะพูดอะไรแต่เธอไม่ยอมพูด เส้นขนลุกซู่ยามฝ่ามือหนาลูบแผ่นหลังเนียน
“ไม่รู้ว่าผมต้องอิจฉาตัวเอง หรือสมน้ำหน้าไอ้เหี้ยนั่นที่ทิ้งเธอไป”
“พี่ต่างหากที่โง่เลือกมัน” ริมฝีปากอวบอิ่มขยับตอบ
นัยน์ตาส
