ตัดมาที่คอนโดของแอริน
เพื่อนตัวโตกดรหัสผ่านก่อนที่ประตูบานนั้นจะถูกเปิดออก สายตามองหาร่างกายของเพื่อนอย่างแอริน ทว่าตอนนี้เธอเอาแต่นั่งชันเข่าอยู่ตรงโซฟากลางห้อง ดวงหน้าละมุนซุกตรงหน้าขาจากนั้นเลื่อนสายตามองเพื่อนอย่างเขต
“ไหนเล่าสิ มันเป็นยังไง” เสียงสองเอ่ยถาม พลางทิ้งน้ำหนักตัวนั่งลงด้านข้าง
หลังจากหน้าจอสมาร์ตโฟนขึ้นว่ามีสายเรียกเข้าจากเธอ ประกอบกับห้องของเขตอยู่ถัดไปไม่กี่ห้อง เขาจึงรีบตรงมาหาเพื่อนสาวอย่างคิดเป็นห่วง ว่าแอรินจะเป็นยังไงบ้างเพราะตอนคุยกันน้ำเสียงของเธอดูเศร้า
“ฮื่อ แม่” เธอตอบด้วยน้ำเสียงสะอื้น น้ำตาคลอหน่วยทั้งสองข้าง
“เป็นอะไรชะนีน้อย เล่ามาค่ะ”
“เป็นเมนส์ อยากมีคนอ้อน อยากมีคนโอ๋”
“เดี๋ยวนะชะนี ร้องไห้เพราะ?”
“ฮึก อยากมีคนอ้อน” ริมฝีปากอวบอิ่มขยับตอบ
“อยากมีคนอ้อนก็ไปหาผัวค่ะ นี่เพื่อนค่ะสาว ตื่นนะคะ”
“ก็ผัวไม่ยอมให้อ้อนอะ แถมให้คนขับรถมาส่งอีก”
“ผัวไม่ย
