บทที่ 6 เฟยหลงสั่งการ 1

บทที่ 6 เฟยหลงสั่งการ วันต่อมา ท้องฟ้าปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีเทาทะมึน บ่งบอกถึงพายุกำลังจะมา เข็มนาฬิกาติดอยู่ผนังชี้เวลาหกโมงเช้าของวัน อากาศอบอ้าวเสียจนพัดลมตั้งพื้นไม่สามารถพัดความเย็นภายในห้องได้ ร่างบางของหมวยลินยังคงนอนหลับสนิท เรือนผมสีดำสนิทกระจายเต็มหมอนพร้อมกับผ้าห่มผืนบางปกคลุมอยู่เหนือเอวคอด วงแขนแข็งแรงโอบล้อมลำตัวของเธอเอาไว้ ตามกรอบหน้าหล่อเหลามีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นประปราย บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมหนักอึ้งจนเฟยหลงไม่อาจข่มตานอนต่อไป ร่างสูงลุกขึ้นนั่งบนฟูกนอน พร้อมกับหันมามองคนตัวเล็กที่นอนหลับอยู่ เสียงฟ้าผ่าลงมาเป็นระยะ ฝนตกพรำ ๆ ต่อเนื่องสร้างความชื้นแฉะไปทั่วอาณาบริเวณตัวคฤหาสน์ เฟยหลงยกฝ่ามือขึ้นมาปาดเหงื่อสีใสบนดวงหน้าคมคาย ชายหนุ่มรูปร่างกำยำสวมกางเกงขายาวสีดำ ส่วนท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นกระชับ ผิวพรรณขาวดูเป็นธรรมชาติ รอยสักรูปมังกรที่บ่งบอกถึงตัวตนเขาได้เป็นอย่างดี ดวงตาสีดำสนิทมองร่างเล็กก็อดนึกถึงค่ำคืนแสนเร่าร้อนไม่ได้ เขาไม่ปฏิเสธว่ามันรู้สึกดีแค่ไหน เฟยหลงตั้งคำถามกับตัวเองว่าต่อจากนี้เขาจะเอายังไงดี แม้พยายามแยกแยะความต้องการออกจากความรู้สึกของตัวเอง แต่ดูเหมือนทุกอย่างมันจะปะปนกันไปหมด ถัดมาชายหนุ่มหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะหยิบเสื้อยืดตัวสีดำขึ้นมาสวมใส่ เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยเฟยหลงจึงเปิดประตูเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้เธอนอนพักผ่อนเต็มที่ ในตอนนั้นเองทันทีที่เขาเปิดประตูออกมา นัยน์ตาคมกริบปะทะเข้ากับแม่บ้านที่กำลังเตรียมอาหารเช้า ร่างสูงของเฟยหลงจึงหยุดชะงัก เมื่อสายตาทุกคู่จับจ้องมายังเขาเป็นตาเดียว เขาเหมือนจะพูดอะไรออกมาแต่พูดไม่ออก “วันนี้หมวยลินลานะ หาข้าวหาน้ำมาให้เธอด้วย” น้ำเสียงทุ้มต่ำเปล่งวาจาบอกกับแม่บ้านอีกสามคน หัวหน้าแม่บ้านได้ยินอย่างนั้นจึงพยักหน้ารับ วินาทีถัดมาแผ่นหลังกว้างของเฟยหลงค่อย ๆ เลือนหายไป อิ่มบุญจึงไม่รอช้าหันไปกระซิบข้างพี่สาวของตัวเองทันที “อย่าบอกนะว่าใช่ที่เราคิดจริง ๆ พี่นกเล็ก” “ก็เออสิ คุณเฟยหลงเดินออกมาจากห้องหมวยขนาดนั้น แถมยังเป็นคนลางานแทนหมวย แบบนี้มันก็ชัดเจนแล้วไหม” “แล้ววันนี้หมวยจะลุกได้ไหมเนี่ย” “พวกแกสองคนมัวทำอะไรอยู่ รีบเตรียมอาหารเช้าให้คุณท่านกับคุณผู้หญิงได้แล้ว อย่าไปพูดให้คุณผู้หญิงได้ยินเชียวนะ” “แต่เรื่องนี้จะให้คุณผู้หญิงรู้ไม่ได้” นกเล็กเอ่ย หลังจากนั้นทั้งสามคนก็ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเอง เพื่อเตรียมอาหารเช้าสำหรับเจ้านาย ทุกอย่างภายในครัวกำลังดำเนินต่อไปอย่างปกติ หลังจากผ่านไปเกือบสองชั่วโมงร่างกายของอิ่มบุญสวมชุดยูนิฟอร์มของแม่บ้าน ในมือถือถาดกับข้าวและน้ำมาหยุดตรงหน้าประตูห้องพักของหมวยลิน เธอใช้มือเคาะประตูเรียกคนที่อยู่ด้านใน จนกระทั่งเจ้านายทานข้าวเสร็จแล้วหมวยลินก็ไม่มีท่าทีจะออกมาจากห้อง ซึ่งวันนี้แตกต่างออกไปจากทุกวัน คนตัวเล็กคงเพลียจากเรื่องเมื่อคืน ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูด้านหน้าห้องดังขึ้น เรียกให้คนตัวเล็กที่กำลังทำความสะอาดร่างกายด้านในห้องน้ำเดินออกมา เรือนร่างอรชรของหมวยลินสวมผ้าเช็ดตัวปกคลุมร่างกายทุกสัดส่วน เธอค่อย ๆ เปิดประตูแง้มออกดู ก่อนที่นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายทองคู่นั้นจะพบกับอิ่มบุญที่ยืนรออยู่ด้านนอก ใบหน้าหวานละมุนเขินอายเล็กน้อย แต่ไม่ทันจะพูดอะไรออกไป อิ่มบุญก็ยื่นถาดในมือมาให้เธอเสียก่อน เนื่องจากเมื่อเช้าเธอได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้เตรียมข้าวเตรียมน้ำสำหรับเธอ หลังจากที่เจ้านายทานอาหารเช้าเสร็จอิ่มบุญก็รีบตรงมาหาเธอทันที “คุณเฟยหลงสั่งให้พี่เอาข้าวเอาน้ำมาให้ อะนี่อย่าลืมกินยานะคุณเฟยหลงสั่งมาว่าห้ามลืมเด็ดขาด” วินาทีต่อมาอิ่มบุญหยิบแผงยาคุมฉุกเฉินออกมาจากกระเป๋า พร้อมกับวางไว้บนถาดให้คนตัวเล็ก ท่าทางราวกับกลัวว่าใครจะจับได้อย่างงั้น “ขอบคุณนะคะ วันนี้หมวยตื่นสายมากเลย ยังไงจะรีบแต่งตัวกลับไปทำงานค่ะ” น้ำเสียงใสเปล่งวาจาบอกคนด้านหน้า แววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความปลาบปลื้ม “วันนี้พวกพี่ลางานให้แล้ว พี่บอกคุณผู้หญิงว่าหมวยไม่ค่อยสบาย ถ้าไม่ไหวก็นอนพักต่อเถอะ” “หมวยนอนต่อไม่ได้หรอกค่ะ อากาศร้อนจะตาย” “งั้นเข้าไปตากแอร์ในห้องไหม เดี๋ยวพี่จะช่วยพูดแก้ตัวกับคุณผู้หญิงเอง” “แค่นี้หมวยก็เกรงใจพี่จะแย่ เดี๋ยวหมวยแต่งตัวกินข้าวแล้วตามไปนะคะ” “เอางั้นก็ได้ พี่กลับไปทำงานก่อนนะ” เมื่อว่าจบประโยคอิ่มบุญก็กลับไปทำงานของตัวเอง หมวยลินกลับเข้าห้องเพื่อแต่งตัวและทานข้าวให้แล้วเสร็จ แม้จะตื่นมาไม่เจอเขาแต่เฟยหลงก็เป็นคนสั่งให้คนหาข้าวหาน้ำมาให้เธอกิน แล้วต่อจากนี้มันจะเป็นอย่างไร... เวลาผ่านไปหลายนาทีสตรีรูปร่างเล็กสวมชุดยูนิฟอร์มของแม่บ้านจับคู่กับกระโปรงสั้นสีดำ ใบหน้าสวย ดวงตากลมโตสีน้ำตาลประกายทอง ผมสีดำสนิทยาวสลวยถึงกลางหลัง จมูกเป็นสันรับกับริมฝีปากอิ่มเอิบสีชมพูระเรื่อ หมวยลินแทรกตัวเข้ามาในห้องนั่งเล่นช้า ๆ ขณะเดียวกันสายตาทุกคู่กำลังจับจ้องหน้าจอทีวีเบื้องหน้า ที่กำลังฉายภาพซีรีส์เกาหลีสุดฮิตเวลานี้ ร่างเล็กของหมวยลินเขยิบมานั่งลงบนพื้นด้านข้างของอิ่มบุญและนกเล็ก เมื่อรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวคนมาใหม่ ทั้งคู่จึงหันมาสนใจเธอพร้อมกับกระซิบถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นไหม” นกเล็กถามขึ้นพลางยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้กับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “ดีขึ้นแล้วค่ะ หมวยไม่เป็นอะไรแล้ว” “กินข้าวกินยาหรือยัง จำได้ไหมที่คุณเฟยหลงสั่ง” คราวนี้น้ำเสียงกระตือรือร้นของอิ่มบุญถามขึ้น “ไม่ลืมหรอก หมวยจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ” บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นเย็นสบาย เครื่องปรับอากาศกำลังทำงานของมันอย่างหนัก หลังจากฝนเทกระหน่ำลงมาก็ไม่ช่วยให้รู้สึกเย็นทว่าอากาศกลับหนักอึ้งและอบอ้าว พอได้พาร่างกายของตัวเองเข้ามานั่งในห้องแอร์ หมวยลินคลี่ยิ้มกว้างพร้อมกับปล่อยกายและใจให้รู้สึกสดชื่น ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนเช้าร่างกายของเธออาบไปด้วยเหงื่อ แม้จะอาบน้ำก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาเลย “หมวยลิน เธอไม่สบายไม่ใช่เหรอ แล้วนี่ดีขึ้นแล้วเหรอถึงกลับมาทำงาน” มินพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย แววตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองเรือนร่างของเธออย่างไม่กะพริบ “เอ่อคือว่า...หมวยรู้สึกดีขึ้นแล้วค่ะ” “หมวยบอกว่าถ้าดีขึ้นจะกลับมาทำงานค่ะคุณผู้หญิง” “ใช่ค่ะ หมวยไม่อยากลางานเลยค่ะ” หมวยลินตอบด้วยท่าทีที่ดูกระตือรือร้นเสียจนน่าสงสัย แต่มินเองก็ไม่ได้คิดอะไรมากพร้อมกับเอื้อนเอ่ยวาจาบอกกับเธอคล้ายเป็นห่วง “ถ้าไม่ไหวก็พักผ่อนเถอะ ฉันไม่ได้ใจร้ายใจดำที่จะใช้งานคนป่วยหรอกนะ ถ้าไม่ดีขึ้นก็กลับไปนอนพักที่ห้องของเธอเถอะ” “หมวยไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ ค่ะคุณผู้หญิง เมื่อเช้าลุกไม่ไหวเลยอาจจะสายไปนิดหน่อย แต่หมวยไหวจริง ๆ ค่ะ” “หมวยดื้อค่ะคุณผู้หญิง ทั้งที่อิ่มก็บอกให้นอนพักอยู่ห้องแล้วแท้ ๆ แต่ก็ยังอยากจะทำงาน” “เอาเถอะ อยากทำก็ทำแต่ก็ให้ทำแค่หน้าที่ของเธอพอ วันนี้ไม่ต้องไปช่วยงานคนอื่นหรอกนะ เตรียมน้ำให้ลูกชายฉันแล้วก็กลับไปพักผ่อนเถอะ วันนี้อากาศเปลี่ยนแปลงด้วยเดี๋ยวจะไม่สบายอีก” “ขอบคุณคุณผู้หญิงที่เมตตาหมวยนะคะ หมวยจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดค่ะ” ริมฝีปากอวบอิ่มขยับตอบเจ้านาย ขณะเดียวกันทั้งหมดก็นั่งดูทีวีจอยักษ์ อากาศเย็นสบายไม่หนาว ไม่มีลมกระโชกแรงเหมือนตอนเช้าที่พายุกระหน่ำลงมา ....