ตกดึกสาวๆที่รับบทแม่ครัวกับเด็กเสริฟ์เหนื่อยจนตัวนวลไปหมด หนุ่มๆที่นั่งกันอยู่ก็คอยลอบมองคนรักของตัวเองอยู่บ่อยครั้ง
“ กูไม่เสียดายอะไรแล้วชีวิตนี้มีเมียที่กูรักมากมีลูกที่กำลังจะเกิดมาจากความรักของกู กูขอบใจพวกมึงที่ให้กูได้ดูแลตัวเล็ก กูรักตัวเล็กมากนะเว้ย ขอบใจมากจริงๆว่ะไอ้น้อง ”
มือหนาของภูผาตบเบาๆบนบ่าแกร่งของพายุพลางเอ่ยพูดออกไปกับพายุและสายลม ถ้าพี่ชายทั้งสองของคนตัวเล็กจะขัดขวางเขาพวกมันก็ทำได้แต่พวกมันกลับเปิดโอกาสให้เขา เขาไม่มีอะไรจะบอกนอกจากคำว่า ขอบคุณ
“ ในตอนแรก กูเห็นพวกมึงคลั่งรักเมียกูก็ไม่เข้าใจ กูเอาแต่คิดว่าพวกมึงมันเวอร์ กูไม่มีวันเป็นแบบพวกมึงแน่ กูพูดหวานๆกับใครไม่เป็น กูปลอบใจใคร ให้กำลังใจใครไม่เป็น มาวันนี้กูเข้าใจพวกมึงแล้ว เพราะว่า ” รัก “ มันเปลี่ยนกูได้ทุกอย่างกูยอมทิ้งตัวตนของกูเพื่อนคนที่กูรัก ถ้าไม่มีตัวเล็กก็คงไม่มีกูในเวอร์ชั่นนี้ กูชอบตัวเองในตอนน
