“ครั้งต่อไปจะใส่ถุง”

เช้าวันต่อมา… เสียงเพลงดัง “ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด” แผดลอดเข้ามาจากด้านนอกห้องแบบไม่ไว้หน้าใคร ทำเอาคนที่นอนสภาพหมดแรงอย่างปันปันขมวดคิ้วทันที ร่างบางค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า พอขยับตัวเพียงนิดเดียวก็ต้องกัดฟันแน่นเพราะความปวดหน่วงแล่นวาบขึ้นมาระหว่างขา “เชี่ย… เจ็บฉิบหาย…” เธอพึมพำออกมาเสียงแหบ ๆ ทั้งเพลีย ทั้งปวด ทั้งหงุดหงิด จนไม่รู้จะโทษอะไรก่อนดี แต่สิ่งที่ทำให้ยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิมคือเสียงเพลงบ้าบอนั่น ดังซะจนรู้สึกเหมือนลำโพงตั้งอยู่ปลายเตียง ปันปันขยับผ้าห่มออกจากตัวอย่างแรง พลิกหน้าไปรอบห้องด้วยสีหน้าไม่พอใจสุดขีด “ใครวะ เปิดเพลงตอนเช้าแบบนี้…” ลมหายใจหอบเบา ๆ จากความเมื่อยล้าของเมื่อคืนยังไม่ทันจะหาย เธอกำมือแน่นกับที่นอน เหมือนพยายามตั้งสติไม่ให้โมโหมากกว่านี้ แต่ปันปันก็คือปันปัน ความหงุดหงิดยิ่งพุ่งเมื่อได้ยินเสียงจังหวะเพลงเร่งขึ้นอีกหนึ่งระดับ “ไอศิลานี่มัน… แม่ง