“อยากให้..ไม่เอาหรอ🔞”

ปันปันหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงนั้นหวานแต่แฝงเล่ห์ เหมือนรู้ดีว่าทุกอย่างกำลังเดินตามแผนที่เธอวางไว้ เธอขยับสะโพกอีกครั้ง ช้า ๆ วนเป็นวงกลมเล็ก ๆ บดลงบนจุดที่แข็งเต็มที่ของเขาผ่านกางเกงตัวบาง จงใจให้เขารู้สึกถึงความร้อนและความนุ่มของเธออย่างชัดเจน ปันปันเอื้อมมือทั้งสองข้างไปจับข้อมือศิลา ดึงให้เขามาวางมือลงบนชายเสื้อตัวบางสีขาวของตัวเอง ก่อนจะยกแขนขึ้นเหนือศีรษะอย่างยอมจำนน ศิลายิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาวูบไหม้ เขาค่อย ๆ รูดเสื้อขึ้นช้า ๆ ผ่านหน้าท้องเรียบเนียน ผ่านซี่โครง ผ่านหน้าอกที่ยกตัวขึ้นลงตามลมหายใจหอบ จนในที่สุดเสื้อตัวนั้นก็หลุดพ้นจากศีรษะของเธอไป เสื้อในลูกไม้สีดำบาง ๆ ปรากฏขึ้นชัดเจน ตัดกับผิวขาวเนียนจนแทบเรืองแสง ศิลากัดริมฝีปากล่างเบา ๆ สายตาจ้องมองเธอไม่วาง “อยากเหรอ…” เขาถามเสียงแหบพร่า ปันปันที่ยังคงนั่งคร่อมตักเขา ขยับสะโพกบดช้า ๆ ไม่หยุด มองเขาด้วยตาปรือ ๆ ที่เต็มไปด