“มึงกำลังทำให้กูดูโง่…”

หลังจากปันปันเถียงศิลาจนแทบพ่นไฟใส่กันกลางโต๊ะหินอ่อน ทั้งสองก็ต้องแยกย้ายเพราะถึงเวลาเข้าเรียนพอดี ปันปันเดินเข้าห้องเรียนอย่างอารมณ์คุกรุ่น พลั้งทิ้งกระเป๋าลงบนโต๊ะก่อนจะทรุดตัวนั่งลง เสียงบ่นในหัวก็ยังเดือด ๆ ไม่ต่างจากตอนเช้า ยังไม่ทันที่อาจารย์จะเดินเข้ามา— ตึ่ง! เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังลั่นห้องแบบไม่เกรงใจใคร ปันปันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรำคาญ ก่อนจะเห็นชื่อคนส่งก็ยิ่งขึ้นควัน ศิลา ศิลา: เลิกเรียนแล้วไปบ้านกูนะ แม่กูอยากกินข้าวด้วย ปันปันขมวดคิ้วทันทีทไม่ได้ชวน… แต่มัน สั่ง!? เธอพิมพ์ตอบกลับไปแทบจะทันที ปันปัน: ไม่ไป! ยังไม่ถึงสามวินาที ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาอีก ศิลา: ทำหน้าที่ให้สมกับเงินที่กูจ้างหน่อย ปันปันถึงกับอ้าปากเหวอ นิ้วชี้สั่นจนแทบจะกดหน้าจอให้แตก ไอเหี้ยศิลา!!! เธอกัดฟันกรอด ส่งข้อความกลับไปด้วยอารมณ์ปะทุเต็มร้อย ปันปัน: มึงนี่มัน—!!! แต่ยังไม่ทันพิมพ์ด่าใ