“ก็แค่คิดถึง”

สามวันผ่านไปเร็วอย่างกับโกหก อากาศหน้าตึกวิศวะยังร้อนเหมือนเดิม แต่เสียงเฮฮาของเพื่อน ๆ ก็ทำให้บรรยากาศไม่อึดอัดจนเกินไป ทันทีที่สองขาของปันปันเดินโผล่มาแถวโต๊ะหินอ่อนใกล้ตึกเรียน ตะวันที่นั่งเอนหลังอยู่ก็รีบเงยหน้าขึ้นทันที ร้องทักเสียงดังลั่นจนโต๊ะข้าง ๆ หันมามอง “ไงมึงงง ได้ข่าวว่าเป็นหนักนักนะมึงอะ ดีขึ้นแล้วหรอ?” ปันปันยกคิ้วมองเพื่อน ก่อนทิ้งตัวลงนั่งอย่างระวังเหมือนคนแก่สามสิบปี “ก็ดีกว่าวันแรกแล้วกัน…” “หน้าเหมือนยังจะตายอยู่เลยนะ” คิตตี้พูดพลางยื่นชานมให้ “แดกไว้ เติมน้ำตาล จะได้ไม่หัวร้อนใส่ประชากรโลก” “มึงจะโดนก่อนคนแรกเลย” ปันปันรับแก้วก่อนดูดไปคำหนึ่งแล้วถอนหายใจยาว “ขาแม่งยังตึงอยู่เลย เดินเร็วก็ไม่ได้ เดินช้าก็หงุดหงิด” “ตึงก็ไม่แปลกป่ะ เราลุกนั่งเกินหนึ่งร้อยทีนะ ไม่ตายก็ดีแค่ไหนแล้ว” เสียงแซมมี่พูดไปพลางนวดขาตัวเองไปด้วยเหมือนคนผ่านสงครามมา ปันปันถอนหายใจเฮือกใ