“ตี๋น้อย“

00:23 น. ปันปันลืมตาขึ้นเพราะท้องร้องดังจนได้ยินเอง เธอนอนคว่ำจนหน้าแทบจะจมหมอนอยู่แล้ว แต่ความหิวมันไม่ปรานีใคร ทั้งง่วง ทั้งหิว ทั้งหงุดหงิด เธอจึงค่อย ๆ พลิกตัวนอนหงาย ก่อนจะหันไปมองคนข้าง ๆ ศิลานอนหอบหายใจสม่ำเสมอเหมือนคนที่หมดแรงหลับสนิทไม่รู้เรื่อง ไม่รู้ราว เหมือนเมื่อคืนไม่ได้ทำอะไรให้เธอเหนื่อยจนหมดสภาพเลยสักนิด ปันปันเบ้ปาก หลับสบายเชียวนะมึง… แต่กูกำลังจะตายเพราะหิวเนี่ย ความอดทนหมดลงในเสี้ยววินาที เธอขยับตัวเข้าไปใกล้แล้วยื่นมือไปสะกิดไหล่เขาเบา ๆ ก่อนจะเริ่มเขย่าแรงขึ้น “ศิลา” ไม่ขยับ ปันปันกัดฟันแน่น ก่อนจะเขย่าแรงกว่าเดิมแบบไม่สนใจแล้วว่าเขาจะตื่นอารมณ์ดีหรือจะตื่นมาด่า “ไอศิลา! ตื่นดิหิว! ได้ยินไหม—” ขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนรำคาญที่ถูกรบกวนจากการหลับลึก เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้น ก่อนสายตาคมปรือ ๆ แบบคนเพิ่งตื่นจะปรับโฟกัสมาที่ร่างเล็กที่นั่งค้ำหัวเขาอยู่ เข