“เพื่อนงอน”

เช้าวันต่อมา… บรรยากาศในรถเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเองชัดเจน ปันปันนั่งกอดอกมองวิวข้างทางพลางเลิกคิ้วอย่างสงสัย เพราะ คนขับรถจำเป็นประจำวันนี้ ศิลา ทำหน้าบึ้งเหมือนโดนใครแย่งที่นอนทั้งคืน ปกติมันก็ชอบกวนตีน แต่ไม่นิ่งเงียบขนาดนี้ ถามอะไรก็ไม่ตอบ มองหน้าก็ไม่มอง มีแค่เสียงพวงมาลัยหมุน กับเสียงลมหายใจฟึดฟัดแบบคนอารมณ์ไม่ดี ปันปันได้แต่คิดในใจ เป็นเหี้ยอะไรของมึงวะ เช้านี้… เมนมาหรือไง เมื่อรถแล่นเข้ามาถึงโซนจอดรถของคณะวิศวะ คณะที่อยู่ติดกับแพทย์ ศิลาก็จอดแบบหัวร้อน ๆ ก่อนจะดับเครื่อง พรึ่บ! อย่างแรง แทนที่จะพูดอะไรสักคำ มันกลับเปิดประตูลงจากรถทันที ไม่รอ ไม่หัน ไม่แม้แต่จะส่งสายตา ปันปันขมวดคิ้วก่อนจะลงรถตามแบบงง ๆ ไม่รู้ว่าโดนงอนเรื่องอะไร ไม่พูด กูก็ไม่พูด… จะงอนก็งอนคนเดียวไปเลย เธอเพิ่งปิดประตูรถไม่ทันไร ศิลาก็ยื่นกุญแจรถยัดใส่มือเธอ แบบโยนใส่จนคว้าแทบไม่ทัน พอปันป