ปันปันที่กำลังโดนรุกล้ำด้วยริมฝีปากของศิลา จูบหนักหน่วง เร่งเร้า ไม่ให้เธอได้แม้แต่จะตั้งสติ ได้แต่เผลอจับไหล่เขาแน่น หอบหายใจติดปลายปาก
ศิลายังไม่ยอมหยุด
ยิ่งปันปันพยายามผละ เขายิ่งรุกไล่ตาม จูบซ้ำ ๆ ลึกขึ้น เร็วขึ้น จนทั้งตัวเธอร้อนวูบ
“อื้ออ..”
ปันปันพยายามดันอกเขาออกเล็กน้อย
แรงไม่มาก แต่พอให้ศิลาชะงักและยอมถอนริมฝีปากห่างออกไปนิดเดียว
“พอแล้ว… กูปวดขา กูไม่มีอารมณ์”
เธอบ่นเสียงหงุดหงิด หอบนิด ๆ ด้วยความเหนื่อยและความมึนจากการโดนรุกหนักเมื่อครู่
ศิลาขมวดคิ้วทันที
“เหี้ยไรวะ มึงยังง้อกูไม่เสร็จเลย นี่กูยังไม่หายงอนเลยนะ”
“อย่าไร้สาระ ปล่อย”
ปันปันยื่นมือจะดันไหล่เขาอีกที พยายามจะยกตัวลุกจากตักที่เธอนั่งคล่อมอยู่
แต่ศิลายกคิ้วขึ้นช้า ๆ มุมปากยกน้อย ๆ แบบกวนส้นตีนที่สุดเท่าที่เขาเป็นได้
“มึงคิดว่ากูจะปล่อยมึงไปง่าย ๆ เหรอ?”
พูดจบ ยังไม่ทันให้เธอทันตั้งตัว
ศิลาก็รวบเอวเธอไว้
